دفعات زیادی تو زندگیم بوده که میخواستم برم و درو محکم

پشت سرم ببندم...

ولی همیشه پشت در اون گوشه نشستم و گریه کردم

بعدش دوباره برگشتم

همیشه فکر میکردم شجاع هستم ولی در واقعیت

من ترسویی هستم که از "فرار" میترسم...

+ چند وقتی هست هر شب پشت درم...

اینطوریه که از بیرون آدمی هستم که روی روال دارم کارهارو پیش میبرم، برنامههارو تیک میزنم، به بخشهای مختلف زندگی سرک میکشم، میرم میآم، میخوابم بیدار میشم. ولی از درون آدمی هستم که تحت فشاره، به سختی خودشرو میکشه، احتیاج به پناه داره.

+تب ۳۹درجه.

من قاصدک فوت کردم، شمع کیک تولدم رو فوت کردم،

من وقتی ستارهی دنبالهدار دیدم دستامو به هم چسبوندم.

من پر از امید و آرزو بودم ، پس چرا نشد؟

+ نمیدونم ...